|
قسمت ها مختلف درخت
جوانه انتهايی : نوك ساقه، يا بالاترين جوانه موجود بر روی ساقه را گويند. جوانه چوب: جوانهای كه در اثر رشد آن شاخه توليد میشود. جوانه گل: جوانهای كه مولد گل يا خوشه گل است. زاويه برگی: زاويه بين يك برگ و ساقهای كه بر روی آن قرار دارد. جوانه راكد:جوانهای است كه در زاويه برگی قرار گرفته اما فعال نيست، مگر اينكه شاخهها صدمه ببينند. شاخه پيشاهنگ: شاخهای كه رشد فعال داشته و به صورت انتهايی قرار دارد و هر ساله بر رشد آن افزوده میشود. شاخه جانبی: شاخهای كه از رشد جوانه جانبی موجود در زاويه برگی ساقه ايجاد میشود. شاخه عقيم: شاخهای است كه به طور كامل رشد نكرده و جوانه انتهايی آن سقط شده است. اين نوع شاخه رشد بيشتری نمی كند. شاخه سال جاری: شاخهای است كه در اثر رشد جوانه فصل جاری ايجاد میشود. چوب يكساله: شاخه يا رشدی است كه حداكثر يك سال عمر دارد. سيخك: شاخه كوتاهی كه رشد كندی دارد و خوشههای جوانه گل روی آن تشكيل میشود. پاجوش: شاخهای كه معمولاً از ريشه گياه در زير خاك و يا در سطح زمين منشاء میگيرد. پاجوشها شاخههايی نابارور و ناخواسته هستند. نرك: شاخهای است نابارور و نامطلوب كه به شكل عمودی بر روی شاخههای مسن ايجاد میشود معمولاً برگهای آن از برگهای درخت بالغ كاملاً مشخص و كوچكتر است. گاهی ممكن است در روی تنه درخت نيز رشد كند. هرس
هرس به جدا كردن كل يا قسمتي از اندام گياه اطلامي شود.بنابراين هرس شامل حذف برگ ،گل ،شاخه و ريشه مي شود.
اهداف هرس: 1-شكل دهي به گياه -كه اغلب در گياهان محوطه اي و زينتي انجام مي گيرد 2-بهبود عملكرد - در دختان ميوه جهت افزايش نفوذ نور به تاج و يا جلوگيري از رشد بي رويه شاخه ها و روندك ها اعمال مي گردد. زمان هرس: هرس تابستانه :در هرس تابستانه شاخههای نابارور درخت مانند پاجوشها و نركها و همچنين گلها و ميوههای كوچك اضافی نيز حذف میشوند.همچنين هرس پوست، گل و ميوه، حذف برگها و سرزنی شاخههای در حال رشد از جمله هرسهای تابستانه محسوب میشوند. هرس زمستانه :به هنگام خزان گياه انجام میشود، با وجود اين در تمام ماههای پاييز و زمستان اين عمل ميسر است. هرس شديد زمستانه درختان موجب تقويت شاخههای توليد شده در سال آينده میشود و چنانچه درخت هرس زمستانه نشود يا هرس سبكی در روی آن صورت گيرد، شاخههای حاصل از رشد جديد كمتر خواهد شد. انتقال نهال به زمين اصلي
عمليات انتقال و كاشت نهالها در زمين اصلي :
پس از مشخص كردن محل هرس درختان گودال هايي به شكل مكعب با طول ، عرض و ارتفاع يك متر يا به شكل استوانه با قطر و ارتفاع يك متر حفر مي كنند. آن گاه پس از جداكردن سنگ هاي درشت، خاك قسمت بالايي را با مقدار معيني كود حيواني و كود شيميايي و در صورت نياز مواد اصلاح كننده خاك مخلوط مي كنند و به داخل گودال باز مي گردانند. به هنگام كاشت درختان، گودال را با قسمت دوم خاك باقي مانده پر مي كنند. پس از خارج كردن نهال هاي انتخاب شده از خزانه شاخه و ريشه ي آن ها را هرس مي كنند. به اين تريب، شاخه هاي اضافي و شكسته و ريشه هاي آسيب ديده حذف مي شوند. عمليات كاشت نهال : براي كاشتن نهال ها آن ها را به طور عمودي در گودال قرار مي دهند و گودال را با خاك پر مي كنند. بطوري كه
طوقه درخت روي خاك قرار گيرد. (يعني آن مقدار از ساقه كه در خزانه نيز در خاك بوده است،درون خاك قرار مي گيرد). بلافاصله پس از كاشت نهال ها، آن ها را آبياري مي كنند تا ريشه ها به خاك بچسبد. مراقبت هاي پس از كاشت درختان: بعد از كاشت نهال ، مراقيت هاي ويژه اي مانند آبياري ، مبارزه با بيماري ها ، كنترل آفات، هرس كردن، كوددادن، مبارزه با علف هاي هرز، ترميم جوي هاي آبياري و نرم كرده خاك پاي درختان در زمان هاي مشخصي انجام مي شود. به كليه اين كارهاي عمليات داشت مي گويند. آبياري : مقدار نفوذ آب و سرعت حركت آن در خاك به نوع و جنس خاك بستگي دارد. به همين دليل براي آبياري درختان از روش هاي مختلف آبياري استفاده مي شود.اين روش ها عبارتند از : 1 – آبياري به طريق كرتي (غرقابي) 2 – آبياري تشتكي 3 – آبياري تحت فشار
هرس: هرس عبارت از حذف شاخه ها و حتي ميوه هاي اضافي به منظور به دست آوردن محصول مرغوب به اندازه مطلوب است. به هنگام هرس دماي هواي منطقه نبايد از حدود پنج درجه سانتي گراد كم تر باشد. هرس براي آرايش شكل ظاهري درختان نيز انجام مي گيرد. زمان هرس درختان قبل از بيدارشدن آن ها از خواب زمستانه است. احداث باغ
 قبل از احداث باغ دو كار اساسي بايد انجام گيرد:1 – بررسي وضعيت بافت خاك و ميزان املاح و مواد موجود در عمق هاي مختلف ، اين كار توسط متخصصان خاك شناسي و از طريق نمونه برداري از خاك سطح و عمق در نقاط مختلف زمين و بررسي اين نمونه ها در آزمايشگاه هاي مجهز انجام مي گيرد. 2 – با توجه به نتايج حاصل از آزمايش هاي خاك شناسي و شرايط محيطي منطقه از نظر آب و هوا مانند حداقل و حداكثر درجه حرارت،طول مدت گرما و سرما، ميزان بارندگي سالانه ،وضعيت منابع تأمين آب در انتخاب نوع درختان براي كشت تصميم گيري مي كنند. اغلب فاصله بازار مصرف محصول توليدي، وضع جاده و امكانات انتقال محصول، نيروي انساني موجود در منطقه، وضع بادهاي دائمي و موسمي و موارد مشابه در تصميم گيري اين مرحله و احداث باغ تأثير جدي دارد. محيطهاي پرورشي گياهان
– كشت خاكي:
متداولترين محيط کشت شناخته شده خاک يا Soilاست. تعريف خاک و انتظاري که از خاک براي نگهداري طولاني يک گياه ميرود، بسته به نوع گياه و نياز خاص غذايي آن گياه متفاوت است. گياهان علفي و آپارتماني نياز به يک بافت بسيار سبک دارند، بافتي که تخلخل کافي دارد و آب را به اندازه مناسب در خود نگهداري ميکند و ريشهها در آن بخوبي تنفس ميکنند. - ترکيبي با نسبت مساوي از خاک برگ، ماسه بادي و خاک زارعي و داراي يک بافت خوب و مناسب براي پرورش گياهان آپارتماني اصطلاحاً خاک سبک ناميده ميشود. - خاک سنگين در باغباني کاربرد خيلي زيادي ندارد، فقط گياهاني که ساختمان ريشهاي بسيار قطور و قوي دارند مثل گل كاغذي و همچنين شاهپسند درختي و درختچه ختمي چيني در خاکهاي سنگين بهتر رشد و نمو ميکنند. - غير از خاك تركيبات مصنوعي ديگر مثل پيت هم استفاده ميشود. Peatخاكي است كه از بقاياي در حال تخمير اندامهاي مختلف گياهي بوجود آمده است. پيتهاي طبيعي حاصل تخمير خزهها هستند. دو خزه معروف بنامهاي Sphagnum و Hyponum در اروپاي شمالي به وفور يافت ميشوند و معادني که از اين خزهها در اروپاي شمالي بدست آمده تحت عنوان تورب يا پيت خالص به بازار عرضه ميشوند. پيتPH بسيار پاييني دارد و براي گياهان اسيد پسند و آنهايي که نياز به PH پايين دارند بسيار مناسب و ايدهآل است. -كشت هيدروپونيك: - كشت بدون خاك گياهان و كشت درون آب يا استفاده از محيط كشت هاي زير - پرلايت؛ - ورميكولايت؛ - پشم سنگ؛ - پوكه معدني.  البته اين مواد فاقد هر گونه ذخيره غذايي هستند و مواد غذايي بطور مصنوعي به اين سيستمها بايد اضافه شوند. پرلايتي كه مواد غذايي لازم به آن اضافه شده باشد بحث محيط كشت هيدروپونيک Hydroponic را به ميان ميآورد. معادن خاك پيت در چند ناحيه (عمدتاً در شمال ايران) شناسايي شدهاند ولي اين معادن دقيقاً حاصل تخمير دو خزه معروف هاپونوم Hyponum و اسفاگنوم Sphagnum نيستند. پيت يا تورب ايران رنگ روشنتري دارد در حاليکه پيت اروپا داراي رنگ قهوهاي بسيار تيره است. PH پيت در معادن ايران خيلي زياد و گاهي بيش از 7 ميباشد (يعني از حد خنثي کمي بالاتر است) ولي PH پيتهاي اروپايي حدود 5/4 است. همچنين معادن كشف شده در ايران قابل توسعه در سطح وسيع نميباشند محيط هاي كشت
انواع محيطهاي كشت براي ريشهزايي
:
- ماسه؛ - پرلايت؛ - ورميکولايت؛ - مخلوط ماسه و پرلايت. ماسه: - محيط کشت معروف؛ - فاقد هر گونه عناصر؛ - ارزش آن به واسطه وجود تخلخل كافي، وجود اكسيژن و حفظ رطوبت. اولين محيط كشت ماسه است كه براي ريشهدار کردن گياهان ارزشي خاص دارد، زيرا قلمههاي جدا شده از پايههاي مادري ذخيره غذايي به اندازه کافي دارند. اندازه ذرات ماسه و تخلخل بين اين ذرات بسته به نوع قلمهها متفاوت است پس بهتر است که براي قلمههاي مختلف اندازه معيني از محيط کشت را استفاده کنيم.  پرلايت
:- منشا آتشفشاني؛ - سفيد رنگ؛ - فاقد هرگونه ذخيره غذايي؛ - ارزش آن به واسطه ذخيره آب تا 4 برابر وزن خود. دومين محيط کشت که براي تکثير قلمهها استفاده ميکنيم پرلايت است. و به دليل خصوصيات ذكر شده، در ريشهدار شدن قلمهها يا گياهاني که در غير محيط خاک پرورش مييابند بسيار مفيد و مناسب است. اندازه ذرات پرلايت بين 4- 2/1 ميليمتر است و بسته به نوع مصرف و نوع قلمه براي تکثير از پرلايتهاي نرم و نسبتاً درشت استفاده ميکنيم. معمولاً مخلوطي از پرلايتهاي خيلي نرم و نسبتاً درشت به نسبت مساوي ترکيب ميکنيم و بعنوان يک بستر ريشهزايي از آن استفاده ميشود. ورميكولايت : - ماده معدني از نوع ميكا؛ - حاوي سيليکات منيزيم، آلومينيم و آهن است.  در حقيقت يک رس حرارت ديده است که ميتواند مقدار زيادي آب را جذب کند. ورميکولايت بدليل قيمت نسبتاً بالايي که دارد مصرف چنداني ندارد. بعلاوه بعلت جذب آب حجمش زياد ميشود و نبايد تحت فشار قرار گيرد، زيرا تخلخلش را از دست ميدهد. فقط در موارد خاص براي سازگاري دادن يک گياه حاصل از کشت بافت در محيط جديد از اين ماده استفاده ميشود. بنابر اين براي تکثير معمول و متداول گياهان عمدتاً ماده مورد مصرف پرلايت يا ماسه است.
مخلوط ماسه و پرلايت : - به نسبت مساوي مخلوط ميشوند؛ - در سطح كاربردي مصرف زيادي دارد. چهارمين محيط كشت، مخلوط ماسه و پرلايت است. به نسبت مساوي يک حجمي از پرلايت و ماسه نرم (همان چيزي که در اصطلاح باغباني ماسه بادي ميگويند) را با هم مخلوط ميکنند و قلمهها را در آن قرار ميدهند. بعد از ريشهدار شدن قلمهها و اطمينان از حجم ريشه، قلمهها به محل مناسب ديگر انتقال مييابند. محيطهاي کشت قلمهها فاقد هر گونه ذخيره غذايي بوده و بدليل آنکه فوقالعاده سبک هستند تخلخل زيادي دارند و نميتوانند مواد غذايي را به مدت زيادي در خود نگه دارند. بعد از ريشهدار شدن گياهان چون نياز به عناصر معدني در گياه خيلي بالا ميرود، در يک خاک مناسب که ذخيره کافي اين مواد را دارند کشت ميشوند. خزانه
 برخي از گياهان باغباني را براي زود رس كردن و براي رفع برخي از مشكلات مانند كوچك بودن بذر،نياز به مراقبت فراوان در محلي به نام خزانه كشت مي شوند.گياهاني كه در خزانه با مراقبت هاي زياد بوجود آمده نشاء ناميده مي شوند.پس از آماده شدن، نشاها براي كشت در زمين اصلي منتقل مي شوند.برخي از گياهان مانند كرفس كه دوره رشد سريع دارند و باغبان نياز دارد كه كرفس تازه به بازار عرضه كند نشاها را به خزانه دوم منتقل مي كنند.
در خزانه انتظار(خزانه دوم) فاصله بين خطوط كشت و نهال هاي جوان بيشتر از خزانه اول ( حدود دو تا سه برابر ) است. از خرداد تا شهريور متناسب با نوع آب و هواي منطقه عمل پيوند زدن انجام مي گيرد. اغلب پيوند را در فاصله 10 - 8 سانتي متري سطوح خاك و در جهت رو به شمال روي ساقه مي زنند تا از تابش مستقيم نور خورشيد محفوظ بماند. در سومين بهار، شاخه هاي حاصل از پيوند را سربرداري و هرس مي كنند و از زمستان همان سال درختان براي انتقال به محل اصلي آماده مي شوند. در مورد بعضي از درختان- مانند هسته داران – بذر را در خزانه اول مي كارند. اما بدون انتقال به خزانه دوم، در بهار و تابستان سال دوم آن را پيوند مي زنند و در بهار سال سوم به زمين اصلي منتقل مي كنند. اهميّت درخت
تحول و دگرگوني در علم باغباني از وقتي آغاز شد كه علوم پزشكي و بهداشت به اطلاعات جديدي درباره بدن انسان دست يافتند و متوجه شدند كه هر فرد براي حفظ سلامتي و قدرت كامل بدن خود،علاوه بر مواد اوليه غذايي مانند: نشاسته، گوشت و چربي به مواد ديگري از جمله ويتامين ها احتياج دارد.
اولين تفاوت اساس و عمده بين درختان و ساير نباتات اين است كه سبزي ها و گياهان زراعي يك ساله يا دو ساله اند و يا عمركوتاهي دارند. در صورتي كه عمر درختان گاهي به چند صدسال نيز مي رسد. اهميت درخت و درختكاري: در زندگي هيچ گروهي از گياهان، به اندازه درختان، بخصوص درختان ميوه، دخالت نمي شود. اين دخالت به صورت اصلاح بذر است و هدف آن بدست آوردن يك درخت مرغوب و پرمحصول است. هدف پرورش درختان : هدف از پرورش درختان تنها استفاده از ميوه آن ها نيست. براي مثال سپيدار براي توليد چوب درخت گردو براي ميوه و چوب، درخت سيب براي ميوه ، نارون و اقاقيا براي زيبايي مورد استفاده قرار مي گيرند. تأثير عوامل محيطي بر درخت: عوامل محيطي بر زندگي گياهان و درختان تأثير به سزايي دارند. به همين دليل در يك منطقه از كشور مركبات،در منطقه ديگر درختان خرما و در يك منطقه سيب و انگور پرورش داده مي شود. جنگل طبيعي و مصنوعي: در مناطقي كه ميزان رطوبت دماي هوا و ساير عوامل محيطي براي رشد انواعي از درختان مناسب باشد، به تدريج مجموعه هايي از درختان و پوشش هاي گياهان متناسب با موقعيت به وجود مي آيند و به طور طبيعي تكثير مي شوند. مجموعه اين گونه درختان را جنگل طبيعي مي نامند. مجموعه اي ازدرختان كه توسط انسان ها و بطور ارادي و هدف داري براي ايجاد فضاي سبز در حاشيه شهرها و دامنه ها كاشته مي شود، جنگل مصنوعي يا پارك جنگلي نام دارد. درختان چگونه تكثير مي شوند: درختان همانند ساير گياهان به روش هاي مختلفي مانند: بذرافشاني، پاجوش،قلمه زدن،خوابانيدن،پيوند زدن و .... تكثير مي شوند. شيوه تكثير درخت بر حسب نوع درخت و محل و موقعيت آن متفاوت است. متداول ترين روش تكثير تجاري درختان،قلمه زدن و يا كشت بذر در خزانه به منظور تهيه گياه پايه و زدن پيوند روي آن هاست. زيرا بسياري از درختان پس از تكثير بوسيله بذر، بدون انجام عمل پيوند ميوه مرغوب نخواهند داد. در تكثير درختان از طريق بذر، شيوه عمل اين گونه است كه بذر مورد نظر را دربهار به روش خطي در خزانه مي كارند و در ماه هاي آخر زمستان همان سال و قبل از بيدار شدن و جوانه زدن نهال ها، آن ها را به خزانه دوم كه خزانه انتظار مي نامند، انتقال مي هند. تكثير غير جنسي
اساس روش تكثير غير جنسي:
هر يک از سلولهاي هر كدام از گياهان توانايي ساخت يک گياه کامل همانند پايه مادري خود را دارند. و كلاً هر روشي كه بوسيله آن هر يك از اندامهاي گياهي به يك گياه كامل تبديل شود، يكي از زير ردههاي اين روش است. انواع روشهاي تکثير غير جنسي: 1) کشت بافت؛ 2) تقسيم بوته؛ 3) استفاده از اندامهاي زيرزميني؛ 4) استفاده از ساقه و برگ بعنوان قلمه؛ 5) استفاده از جوانهها بعنوان پيوند؛ 6) استفاده از ساقههاي رونده؛ 7) خوابانيدن. كشت بافت كشت بافت كار نسبتاً تخصصي بوده و نياز به دستگاههاي مخصوص دارد كه در اينجا مورد بحث نيست. تقسيم بوته Succres استفاده از تقسيم بوته براي تکثير گياهان زينتي کاربرد زيادي دارد و تعداد زيادي از گياهان به اين روش تکثير ميشوند. استفاده از اين روش بدليل اينکه گياه کامل و ريشهدار از پايه مادري جدا ميشود و عيناً شبيه پايه مادري شروع به رشد و نمو مي کند، يک روش نسبتاً آسان و بدون هيچ گونه خطر از نظر سازگاري با محيط است و هيچ تغيير ژنتيکي در آن اتفاق نميافتد. نمونه اين نوع تکثير را ميتوان در ديفن باخيا، سانسويريا و آنتوريوم مشاهده کرد. استفاده از اندامهاي زيرزميني انواع پيازها و ريزومها از اين طريق تكثير ميشوند. در جلسه آينده به بحث در اين مورد ميپردازيم. خوابانيدن Layering تکثير بوسيله خوابانيدن ياLayering يک روش نسبتاً ساده و کم هزينه است. فقط بايد دقت داشت که همه گياهان با اين روش قابل تکثير نيستند. برخي از درختان و درختچهها و تعدادي از پيچهاي زينتي با اين روش تكثير ميشوند. روش کار بدين صورت است که بخشهايي از ساقه که در حال رشد است را درون خاک حفر ميکنيم و مقداري خاک بر روي آن ميريزيم. بخشهايي که در زير خاک هستند ريشهدار ميشوند و بعد از ريشهدار شدن آنها را از پايينترين محلي که براي خاک ريختن انتخاب کردهايم قطع ميکنيم و بعنوان يک گياه جديد به محل مورد نظر انتقال ميدهيم. اين روش تکثير در گياهاني نظير پيچ لوني سرا (ياس امينالدوله)، ياس زرد و پيچ اناري و تعداد ديگر از گياهان قابل استفاده است. استفاده از ساقه و برگبه عنوان قلمه روشهاي قلمه برداشتن بر حسب اينکه از کدام قسمت ساقه صورت گيرد اسامي مختلفي دارند. انواع قلمه ساقه - قلمه چوبي Wood Cutting - قلمه نيمه چوبي؛ - قلمه سبز؛ - قلمه علفي؛ - قلمه برگ. قلمه يا Cutting انواع قلمه ساقه:- قلمه چوبي Wood Cutting - قلمه نيمه چوبي؛ - قلمه سبز؛ - قلمه علفي؛ - قلمه برگ. استفاده از بخشهاي ساقه و گاهي برگي بعضي از گياهان زينتي ميباشد كه قابليت ريشهزايي سريع دارند. اگر آخرين قسمت ساقه يا بخش رشد يافته سال قبل در قلمه استفاده شود، قلمه چوبي يا اصطلاحاً Wood Cutting ميگويند.بيشتر درختان ميوه، درختچههاي زينتي، گياهان برگ ريز و گياهان خزان دار به کمک اين روش تکثير ميشوند. در اين روش طول قلمه 10 تا 25 سانتيمتر است و بسته به نوع قلمه و تعداد، 3 تا 7 گره در قلمه باقي ميماند. اين چنين قلمههايي فاقد برگ هستند، چون زمان قلمه گيري اين گونه گياهان به دوره خواب گياهان نزديک ميشود (حدوداً از اواسط آبان به بعد) . قلمههايي كه بافت محكمي دارند، كمي خشبي شده ولي انعطاف لازم را دارند و حاصل رشد سال جاري هستند را قلمههاي نيمه چوبي يا نيمه خشبي گويند. درختچههاي زينتي و سوزني برگان و تعدادي از گياهان گلخانهاي نظير آکاليفا Acalypha و گل کاغذي به اين وسيله تکثير ميشوند. طول قلمهها حدود 10 تا 15 سانتيمتر بوده و 3 تا 4 گره روي ساقه بجاي ميماند. قلمهها بدون برگ يا با داشتن يک يا دو برگ کشت ميشوند. قلمههاي سبز، حاصل رشد جاري گياه و حامل مريستم انتهايي هستند و به سرعت ريشهدار ميشوند. چنين قلمههايي طولي در حدود 5 تا 10 سانتيمتر دارند و حداقل داراي دو گره هستند و معمولاً برگ دارند و با يک يا دو برگ در محيط ريشه زايي کشت ميشوند. اين قلمهها تقريبا در تمام گياهان زينتي مانند سوزني برگها از قبيل كاج مطبق و آلوکالياها قابل استفاده ميباشند. نوع ديگر قلمههاي ساقه، قلمههاي علفي يا Herbaceous Cutting است که در گياهان زينتي نظير انواع فوتوسها، ديفن باخيا و برگ انجيري کاربرد دارند. نوع ديگر قلمه، قلمه برگ است. برگهاي بعضي از گياهان قابليت ريشه دار شدن دارند. عمده برگهاي ريشه زا برگهاي کامل هستند. يعني بايد يک برگ کامل همراه با دم برگش در بسترهاي تکثير کشت شود در حاليکه بعضي از برگها را بوسيله تکه کردن يا قطعه كردن، ميتوان تکثير کرد مانند برگهاي بگونياي ريزومدار و سانسويريا. |
درباره وبلاگ
 نويسندگان :حيدر غزي اصل
رضا جانكي اردشير نادي زير شــاخههـــاي باغبـــاني
 گل كـــاري گل ابری گل ادریسی گل همیشه بهار گل رازقی گل میخک گل استفانوتیس ميـوهكـــاري زیتون توت فرنگی تمشک خرمالو ازگیل سبـزيكـاري آویشن کاهو کرفس نعناع ترب گیاهان دارویی گزنه سنبل الطیب شیرین بیان باد رنجوبه تاتوره بابونه گيـاهان آپـارتـماني کرتون بابا آدم سیکاس دیفن باخیا بنجامین پاندانوس كاكتـوسهــا
ربوتیا زیگو کاکتوس آریوکارپوس آپرو کاکتوس کارنژیا سفالوسرئوس ميـوههــاي خشك فندق بادامک زمینی پسته زرشک گردو کشمش
گلـخانه گیاه بامبو انواع گلخانه ها اهمیت کاشت در گلخانه کشت گوجه فرنگی در گلخانه گياهان متفرقه هـــل زعفران قهوه دارچین تـــــــراريوم معرفي و مزايا روش ساخت تراريومبن ساي تاريخچه معرفي بن ساي انتخاب گياه مناسب روش هاي پرورش بن ساي
|
